Anioł nigdy nie upada. Diabeł upada tak nisko, że nigdy się nie podniesie

Marie weszła do salonu chwilę po wyjściu Naokiego. Podeszła do mnie i położyła mi dłoń na ramieniu. Uniosłam głowę, a potem zaczęłam szybko mrugać, żeby się nie popłakać. Czułam, że ledwo mogłam oddychać i marzyłam tylko o tym, żeby zdjąć potwornie obciskające pantalony z tyłka.             - Nie mam pojęcia jakim cudem nie zabiliście go przez te prawie cztery lata wspólnych studiów, ale ja mam ochotę zrobić to za każdym razem, kiedy tylko muszę z nim rozmawiać. Chodźmy do twojej sypialni. Muszę się przebrać, albo za chwilę zemdleję.- mruknęłam, a potem wspierana przez Marie poszłam z nią do jej sypialni.             Szybko streściłam dziewczynie rozmowę z Naokim, a ona co chwilę marszczyła brwi, albo wydymała usta z niezadowolenia.             - Książę Naoki zawsze miał tupet, ale w sprawach twoich i Gaary przeginał...

Moi Kochani! Przepraszam za długą nieobecność na blogu. Niestety moje zdrowie nie dopisywało, nie miałam siły nawet kiwnąć palcem :( Czuję się już lepiej. Obiecuję, że w weekend pojawi się kolejny (jeden z ostatnich już!) rozdział. Do zobaczenia za kilka dni :) Pozdrawiam! Sara